Niedobór lub nadmiar fosforu. Liczne doświadczenia wykazały, że przy niedostatku fosforu ciałka zieleni mają tendencję do przybierania barwy fioletowej, czerwonawej lub żółtawej. Osłabia się system korzeniowy, który łatwiej ulega patogenom glebowym z rodzaju Fusarium. Jeżeli niedoborowi fosforu towarzyszy nadmiar azotu, to rośliny stają się podatniejsze na porażenie przez rdze i mączniaki prawdziwe. Niedostatek fosforu zwiększa wrażliwość ziemniaka na czarną nóżkę , sałata i pomidor mają poczerwieniałe liście, a chryzantemy luźniejsze i mniejsze kwiaty. Stosunkowo rzadko spotykamy się z nadmiarem fosforu. Doświadczenia duńskie dowiodły np., że przy jego nadmiarze jabłonie wykazują chlorozę, a szpinak mniejszą wytrzymałość na mróz. Niedobór lub nadmiar wapnia. Związki wapnia grają w życiu roślin dużą rolę przede wszystkim pośrednio, przyczyniając się do poprawienia odczynu i struktury gleby. W istocie rzeczy niedobór wapnia w glebie występuje bardzo rzadko, a przyczyną głodu wapnia u roślin jest najczęściej nadmiar magnezu i potasu oraz nadmierne stężenie jonów wodorowych. Duże stężenie soli magnezu lub potasu może spowodować obniżenie pobierania wapnia przez roślinę. Takiego typu głód wapnia może spowodować zamieranie wierzchołków owoców pomidora lub gorzką plamistość podskórną jabłek . Chorobom tym zapobiegamy przez opryskiwanie pomidora chlorkiem wapniowym, a jabłoni azotanem wapnia. Niekiedy spotykamy się z nadmiarem wapnia w glebie, co może objawiać się swoistą chlorozą , np. u drzew owocowych i parkowych, u buraka i innych roślin.