Niedobór wody w glebie może on występować pod trzema postaciami: a) ostry niedobór wody, występujący wskutek specjalnych warunków atmosferycznych, jak: zbyt silne i długotrwałe nasłonecznienie, wiatry i brak opadów atmosferycznych; b) chroniczny niedobór wody powstający wskutek naturalnego lub sztucznego obniżenia poziomu wód gruntowych; c) fizjologiczny niedobór wody występujący wtedy, gdy stężenie roztworu glebowego jest tak wysokie, że siła ssąca korzeni nie wystarcza, aby pobrać potrzebne roślinie ilości wody. Niedobór wody działa na rośliny zwykle jednocześnie z wyższą temperaturą i nasłonecznieniem. Pierwszym skutkiem niedoboru wody jest spadek turgoru w tkankach, a później więdnięcie i zwijanie się liści. Przy dłużej trwającym niedoborze wody występują opóźnienie wzrostu i zdrobnienie roślin. Liście zmieniają barwę, np. żółkną, czerwienieją, a następnie opadają. Między nerwami liści mogą się ukazywać brunatne nekrotyczne plamy albo liście ulegają nekrozie zaczynającej się od ich brzegów i wierzchołków. Niedobór wody zakłócając procesy odżywiania powoduje zmniejszenie się plonu i pogorszenie jego jakości. U roślin drzewiastych skutki suszy mogą wystąpić dopiero w roku następnym w postaci wydawania krótkich, słabych przyrostów, podatnych na porażenie przez różne grzyby patogeniczne, np. gatunki z rodzajów Valsa, Leucostoma i Pezicula. Brakowi wody w glebie zapobiegamy przez stosowanie odpowiednich zabiegów uprawowych, mających na celu stworzenie dobrej struktury gleby i przerwanie parowania, lub przez nawadnianie.